Eski dönemlerde aşırı sıcaklardan korunmak isteyen Mısırlılar, kapılarına ıslak bezler asarak serinlemeye çalışıyordu. Romalılar ise su kemerleriyle şehre taşıdıkları suyu evlerinin duvarlarından geçirerek ortamı serin tutmayı hedefliyordu. Aynı dönemde bazı Roma evlerinde, iç avlulara yerleştirilen havuzlar ve açık çatılar sayesinde suyun buharlaşmasıyla hava dolaşımı sağlanıyor, böylece doğal bir serinlik elde ediliyordu. Yüzyıllar sonra 1500’lerde Leonardo da Vinci, hava dolaşımını sağlayan bazı mekanik sistemler tasarladı. Bu denemeler, gerçek bir soğutma prensibine dayanmasa da fan benzeri sistemlerin tarihsel öncülleri arasında yer aldı.

Havanın soğutulmasıyla ilgili çalışmalar 16. yüzyıldan sonra hız kazandı. 1758’de Benjamin Franklin ile Cambridge Üniversitesinden John Hadley, bazı sıvıların hızlı buharlaştırılması yoluyla havanın soğutulabileceğini gösterdi. Ardından 1820’lerde Michael Faraday, amonyağı yüksek basınç altında sıvılaştırıp buharlaştırarak laboratuvar ortamında havayı soğutmayı başardı.

1851 yılında Doktor John Gorrie, sarı humma hastalarını serin tutmak amacıyla tavana buz dolu kaplar yerleştirdi. Donmuş buzlar göllerden hastaneye taşınıyor ve soğuk hava aşağı doğru iniyordu. Bu zahmetli yöntemi geliştirmek isteyen Gorrie, kompresörle çalışan buz üretim makinesi icat etti. İcadını ticari başarıya dönüştüremese de geliştirdiği teknoloji, modern klima ve soğutma sistemlerinin temelini oluşturan önemli adımlardan biri olarak kabul edilir.

Modern klimanın mucidi olarak kabul edilen Willis Haviland Carrier, 1902 yılında matbaalarda kâğıtların nem ve sıcaklıktan etkilenmesi sorununu çözmek için sıcaklık ve nemi kontrol edebilen ilk modern klima sistemini geliştirdi. Yaklaşık 30 ton ağırlığındaki bu ilk klima, oldukça büyüktü. 1911’de klima hesaplarının temelini oluşturan psikrometrik tabloyu (nemli havanın fiziksel özelliklerini sayısal değerler hâlinde veren tablolar) geliştirdi. 1920’de ise oda sıcaklığını dengeleyen, hava sirkülasyonu sağlayan bir klima tasarlayıp patentini aldı. Bu sistem ilk kez sinema salonlarında kullanıldı ve kısa sürede yaygınlaştı.

1920’lerin ortasında ilk ev tipi klima sistemi üretildi. 1930’da Thomas Midgley, freon gazını geliştirerek klima sistemlerinde güvenli ve etkili bir soğutucu akışkan kullanımı sağladı. Bu gelişmeler, klima teknolojisinin hızla yaygınlaşmasını mümkün kıldı. 1950’lerden itibaren split tipi klimalar, evlerde ve iş yerlerinde standart hâle geldi.

Türkiye’de klimaların yaygınlaşması 1980’li yılların sonlarına uzanır. İlk yıllarda yüksek maliyetleri nedeniyle lüks sayılan klimalar, enerji tüketimini azaltan inverter teknolojisinin geliştirilmesiyle daha ekonomik hâle geldi. Klimanın çalışma hızını ihtiyaca göre ayarlayan bu teknoloji, gereksiz enerji tüketimini azaltarak elektrik tasarrufu sağladı. Böylece klimalar zamanla daha geniş kitlelere ulaştı ve günümüzde hem evlerde hem de iş yerlerinde yaygın olarak kullanılan bir araç hâline geldi.

Artık yalnızca yaz aylarında serinlemek için değil, kışın ısınma amacıyla da tercih edilen klimalar, yaşam alanlarının vazgeçilmez unsurlarından birine dönüştü.