Hekimlik, yaşamla ve sağlıkla doğrudan temas eden bir uğraş olduğu için erken çağlardan itibaren özel bir dikkatle ele alınır. Tedavi etme gücü, aynı zamanda zarar verme ihtimalini de içinde taşır. Bu nedenle hekimlerden yalnızca teknik bilgiye değil, belirli ilkelere de bağlı kalmaları beklenir. Toplumlar, hekimlerden ne beklediklerini açıkça tanımlamak ister.

Bilinen en eski yazılı tıbbi metinler Antik Mısır’a kadar uzanır. Özellikle Ptolemaios Hanedanlığı Dönemi’ne (MÖ 305-30 yılları arasında Mısır’ı yöneten, Büyük İskender’in komutanı Ptolemaios’un kurduğu yönetim) tarihlenen Kom Ombo Tapınağı’ndaki (Nil Nehri kıyısında yer alan ve sağlık ile şifa tanrılarıyla ilişkilendirilen bir Antik Mısır tapınağı)kabartmalarda çeşitli tıbbi aletlerin tasvir edildiği görülür. Bu kabartmalar, o dönemde hekimliğin yalnızca bireysel bir meslek değil, aynı zamanda toplum için önemli bir görev olarak görüldüğünü gösterir. Bu tarihsel arka plan, Hipokrat Andı’nın ortaya çıkışının bir anda gerçekleşmediğini düşündürür. Aksine, bu andın dayandığı mesleki ve etik anlayışın, Antik Mısır gibi daha eski medeniyetlere uzanan bir tıp geleneğinin devamı olduğu kabul edilir.

Bugün Antik Yunanca metniyle bildiğimiz Hipokrat Andı’nın gerçek yazarı ve kesin yazım tarihi net değildir. Bazı araştırmacılar, metnin Samoslu Pythagoras ve öğrencilerine, yani Hipokrat’tan bir kuşak öncesine ait olabileceğini öne sürer. Buna karşın genel kabul, metnin MÖ 4. yüzyılda Hipokrat çevresinde şekillendiği yönündedir. İlginç olan şudur: Bu kadar temel bir metne, yazımından sonraki 1500 yıl boyunca kaynaklarda neredeyse hiç rastlanmaz. Ant, uzun süre yaygınlık kazanmaz. Bunun en güçlü nedenlerinden biri, metnin girişinde yer alan pagan inancına dayalı ifadeler olarak görülür. Pagan inancı, tek bir din değil; doğa merkezli ve çoğunlukla çok tanrılı eski inanç sistemlerinin genel adıdır. Antik Çağ’da ortaya çıkan, doğa ve tanrılarla ilişkiye dayanan inançları ifade eder.

Hipokrat Andı şu çağrıyla başlar: “Hekim Apollou, Asklepios, Hygieia, Panacea ve bütün Tanrı ve Tanrıçalar adına and içerim…” Bu bölüm, andın en çok tartışılan ve zaman içinde en fazla değiştirilen kısmıdır. Tek tanrılı inanç sistemlerinin hâkim olduğu dönemlerde bu ifadeler sorunlu bulunmuş, metin ya kısaltılmış ya da yeniden düzenlenmiştir. Bu durum, Hipokrat Andı’nın değişmeden kalan sabit bir metin olmadığını açıkça gösterir. Değerler değiştikçe, metnin dili de değişmiş ancak ana çerçeve korunmuştur.

Hipokrat Andı’nı önemli kılan şey, hekimlik mesleğinin temel sınırlarını ve etik kurallarını ortaya koymasıdır. Metinde, hekimin hocasına duyduğu saygı ve tıp bilgisinin kuşaktan kuşağa nasıl aktarılması gerektiği anlatılır. Aynı zamanda bilginin ticari bir meta gibi görülmemesi gerektiği vurgulanır. Andın en önemli ilkelerinden biri, gizliliktir. Hekimin mesleğini icra ederken gördüğü ve duyduğu bilgileri gizli tutması, yani hasta mahremiyetini koruması beklenir. Tedavinin hiçbir zaman zarar verme amacıyla kullanılmaması ve hekimlerin yetkin olmadıkları alanlara müdahale etmemeleri gerektiği de belirtilir. Tüm bu maddeler, modern tıp etiğinin temel ilkelerinin çok erken dönemlerde ortaya konduğunu gösterir.

Hipokrat Andı’nın gücü ise bir cezadan değil, hekimlerin verdikleri sözden kaynaklanır. Onu bugün hâlâ önemli kılan da bu özelliğidir.